پورشه کاین الکتریک ۲۰۲۶، روح اشتوتگارت در حصار باتری
کاین الکتریک با فرمان دقیق، برد چشمگیر و سواری اصیل ثابت میکند باتری روح پورشه را نمیکشد، اما قیمت گزاف و چند ضعف آزاردهنده دارد.
در روزگاری که بسیاری از خودروسازان از خودروهای برقی عقبنشینی میکنند، پورشه مسیر مخالف را برگزیده و سرمایهگذاری روی برق را ادامه میدهد. اکنون هر دو شاسیبلند برند نسخهی تمامبرقی دارند و تولید مدلهای برقی 718 باکستر و 718 کیمن نیز تأیید شده است. هرچند احتمالا شمار پیشرانههای تماماحتراقی و هیبریدی آینده بیشتر از پیشبینی پورشه در ابتدای دهه خواهد بود، چنین تغییری ظاهرا به قیمت کنار گذاشتن آیندهی برقی تمام نمیشود. پورشه کاین الکتریک ۲۰۲۶ روشنترین گواه راهبرد مزبور بهشمار میرود.
بهگزارش درایو، هنوز نمیتوان گفت چه تعداد خریدار، بهخصوص در آمریکا، برای خرید یک شاسیبلند بزرگ و باتریمحور پورشه صف خواهند کشید. سیاستها و بازارها تغییر میکنند و سرنوشت پنج سال آینده نیز مشخص نیست، اما پرسش اصلی بررسی چیز دیگری بود و آن هم توانایی اشتوتگارت در ساخت بهترین شاسیبلند برقی بزرگ ممکن. پاسخ نویسنده با وجود چند لبهی ناصاف مثبت است و انتظار دارد محصول پورشه در ادامه بهتر هم بشود. درایو برای تهیهی بررسی، خودرو را بهمدت سه روز از پورشه امانت گرفت.
پورشه کاین برقی در برابر بیامو و پولستار 3؛ نبرد ابرشاسیبلندهای برقی
رویارویی پورشه ماکان برقی و بنزینی، کدامیک برتر است؟
رانندگی با پورشه ماکان برقی، عالی اما گرانقیمت!
درگ پورشه کاین برقی با ابرشاسیبلندهای بنزینی لامبورگینی و فراری
بزرگترین تعریف ممکن از کاین الکتریک آن است که واقعا حس یک پورشه را منتقل میکند. شاید شتابش به پای بعضی محصولات دیگر پورشه نرسد، اما از نظر پویایی رانندگی کوچکترین تردیدی دربارهی تعلق آن به خانوادهی اشتوتگارت باقی نمیماند. فرمان فوقالعاده دقیق، حرکت تخت بدنه که فراز و فرودهای مسیر را خنثی میکند و ترکیب کمنظیر آسایش و وقار حرکتی همچنان در سطح بهترینهای جهان قرار دارند. تمام ویژگیهای یادشده با تعلیق بادی دو محفظهای استاندارد حاصل شدهاند و مدل پایه حتی سامانهی پورشه Active Ride را در فهرست آپشنها ندارد.
بازار امروز چندین شاسیبلند برقی ردهبالا دارد، ولی کاین از کیفیتی ناملموس و متمایزکننده برخوردار شده که احتمالا رقبا فاقد آن هستند. حتی ترمز احیاکننده که در بسیاری از خودروهای برقی راننده را آزار میدهد، چنان ملایم و نامحسوس عمل میکند که در رانندگی عادی بهسختی حضورش را حس خواهید کرد. انتخاب حالت اسپرت یا اسپرت پلاس شدت بازیابی انرژی را افزایش میدهد تا تکانهای بزرگتر نیز به انرژی قابلذخیره تبدیل شوند. در مجموع، کاین الکتریک مانند خودرویی عادی رفتار میکند، با یک تفاوت مهم که رفتار غریزی و تقریبا ذهنخوان آن متعلق به یک پورشهی واقعی است.
برد حرکتی دلیل مهم دیگری برای انتخاب کاین الکتریک محسوب میشود. پورشه برای باتری ۱۱۳ کیلوواتساعتی حداکثر برد رسمی حدود ۵۱۸ کیلومتر را اعلام کرده، درحالیکه نویسنده بیش از ۵۳۱ کیلومتر را نیز مشاهده کرده و میانگین مصرف ثبتشده معادل پیمایش ۴٫۷۳ کیلومتر بهازای هر کیلوواتساعت بوده است. چنین رقمی برای خودرویی با وزن بیش از ۲۵۴۰ کیلوگرم قابلاحترام بهنظر میرسد و رانندگی محتاطانه حتی فاصلهی میان دو توقف شارژ را برای بعضی رانندگان به ۵۶۳ کیلومتر رسانده است. معماری ۸۰۰ ولتی شاید امروزه لازمهی ورود به جمع خودروهای برقی لوکس باشد، ولی توان شارژ سریع DC حداکثر ۴۰۰ کیلوواتی کاین همچنان تحسینبرانگیز جلوه میکند، هرچند شیوهی استفاده از درگاههای شارژ یک تبصرهی مهم دارد.
کابین آزمایششده با تودوزی Espresso Club Leather الزاما دل نویسنده را نبرد، اما صندلیها بسیار راحت بودند و در سفرهای طولانی متعدد در جورجیا و آلاباما عملکرد خوبی نشان دادند. برد چشمگیر، شارژ سریع و فضای داخلی دلپذیر در کنار یکدیگر، کاین را به خودروی برقی بسیار توانمندی برای سفرهای طولانی بدل میکنند. همینجا تضاد جذاب خودرو آشکار میشود، زیرا مجموعهی سنگین باتری بهجای خاموش کردن روح رانندگی پورشه، بستری آرام برای نمایش همان شخصیت آشنا فراهم کرده است.
نمایشگر لمسی عمودی و خمیدهی کابین تقریبا همهچیز را کنترل میکند. کلیدهای فیزیکی تنظیم سرعت فن و دما پایین صفحه قرار دارند، ولی بیشتر تنظیمات تهویه باید از خود نمایشگر انجام شوند. میانبرها و ویجتها در بخش پایینی جای گرفتهاند و قابلیتهای پیچیدهتر در قسمت بالا دیده میشوند. پیمایش در رابط کاربری ابتدا چندان خوشایند نبود، زیرا بعضی ویجتهای پیشفرض، مانند میانبر تغییر حالوهوای نورپردازی کابین، گیجکننده بهنظر میرسیدند؛ بااینحال امکان تعویض تمام کنترلهای کوچک و سنجاقکردن گزینههای دلخواه در فضای اصلی، تجربهی کاربری را بهمراتب بهتر کرد.
طراح شارژر بیسیم تلفن همراه نیز شایستهی تحسین است. نویسنده که معمولا به هر قیمتی از پدهای شارژ دوری میکند، از عملکرد نمونهی نصبشده در کاین شگفتزده شد. شارژر برخلاف بسیاری از نمونههای مشابه واقعا کار کرد، آیفون 17 را محکم سر جای خود نگه داشت و باتری آن را نیز با سرعت مناسبی پر کرد. نویسنده با لحنی طنزآمیز پیشنهاد میکند مهندس مسئول طراحی آن افزایش حقوق بگیرد.
دو موتور کاین الکتریک هنگام استفاده از لانچ کنترل در مجموع ۴۳۵ اسببخار قدرت و ۸۳۴ نیوتنمتر گشتاور تولید میکنند. توان مزبور برای یک خودروی برقی لوکس عادی، بهویژه هنگام شتابگیری در سرعت پایین، کافی خواهد بود؛ بااینحال کسانی که انتظار دارند در مسیر مستقیم و خصوصا سرعتهای بزرگراهی مبهوت شوند، احتمالا باید سراغ کاین S گرانتر با قدرت ۶۵۷ اسببخار بروند. دبیر درایو با چنین ارزیابیای مخالف بود و اعتقاد داشت بخش بزرگی از خریداران کاین بهدنبال تجمل، کیفیت سواری و ابهت یک شاسیبلند پورشه هستند و الزاما نمیخواهند هنگام شتابگیری در صندلی فرو بروند. بنابراین ضعف شتاب پایه بیش از آنکه هویت خودرو را نابود کند، مرز میان انتظارات متفاوت مشتریان را نشان میدهد.
سامانهی شارژ یکی از عجیبترین کاستیها را رقم زده است. کاین الکتریک در یک سمت درگاه J1772 و در سمت دیگر درگاه NACS دارد؛ ترکیبی که در نگاه نخست بهدلیل پشتیبانی گستردهتر از استانداردها مزیت بهنظر میرسد، اما دو سوکت برای تمام انواع شارژر قابلجایگزینی نیستند. درگاه J1772 تنها برای شارژ AC خانگی و مقصدی کاربرد دارد و NACS به شارژ سریع DC اختصاص یافته، هرچند استفاده از مبدلها همچنان ممکن خواهد بود. نیاز به چنین توضیحی نشان میدهد راهکار پورشه بهاندازهی انتظار شهودی نیست و امید میرود بازطراحی میاندورهای مدل مشکل را برطرف کند.
CarPlay بیسیم نیز در تمام مدت آزمایش از اتصال به تلفن همراه خودداری کرد و تنها با کابل USB راه افتاد، با وجود آنکه اصولا نباید به کابل نیاز داشته باشد. نویسنده هیچ کاربرد معناداری برای نمایشگر سرنشین جلو پیدا نکرد، ولی چنین انتقادی را دربارهی همهی خودروهای مجهز به نمایشگر سرنشین مطرح میکند. دریچههای تهویهی برقی هم به همان اندازه بیفایده جلوه کردند و پیچیدگی غیرضروری دیگری به کابین افزودند.
طراحی بیرونی برخلاف تصاویر اولیه نتوانست نظر نویسنده را جلب کند؛ موضوعی عجیب برای کسی که حتی نسل نخست کاین و حالت شبیه خودروهای رالی داکار آن را زیبا میداند. بدنهی کاین الکتریک بیشتر شبیه تخممرغی سنگین و متراکم توصیف شده، گرچه احتمال دارد رنگی متفاوت نتیجهی دلپذیرتری رقم بزند. پوشش Vanadium Grey خودروی آزمایشی با جلوپنجره و تزئینات مشکی ادغام شده بود و حضوری کاملا نامرئی پدید میآورد. در هیچ زاویهای نیز نمایی پیدا نشد که نویسنده از ثبت عکس خودرو در آن لذت ببرد.
قیمت ارزانترین نسخهی قابلخرید کاین الکتریک با احتساب هزینهی تحویل از ۱۱۱٬۳۵۰ دلار آغاز میشود، اما قیمت نمونهی آزمایشی با تمام آپشنها به رقم سرسامآور ۱۴۳٬۴۱۰ دلار رسید. بهای نهایی بسیار بیشتر از حد منطقی است، هرچند میتوان بسیاری از افزونهها را حذف کرد و همچنان هستهی اصلی تجربه را بهدست آورد. SportDesign Package in High Gloss Black بهتنهایی ۳٬۸۵۰ دلار و سقف پانوراما ۳٬۴۶۰ دلار قیمت دارند. گرانی شدید مایهی تاسف است، زیرا توجه را از موفقیت مهندسی پورشه منحرف میکند و تا حدی دستاورد آن را بیاثر جلوه میدهد.
کاین الکتریک شاسیبلندی چابک و مناسب سفرهای طولانی بهشمار میرود، هرچند سرعتش در حد محصولات نفسگیر پورشه نیست. هندلینگ با توجه به ابعاد خودرو خارقالعاده ارزیابی میشود و کیفیت سواری حتی از آن هم بهتر است. ظاهر نسبتا بیهویت و آرایش نامتعارف درگاههای شارژ نقاط ضعف آشکاری هستند، اما روح خودرو از نوع پیشرانه فراتر میرود و زیر انبوه باتریها زنده میماند. البته میتوان با طعنه گفت روح اصیل پورشه در برچسب قیمت نیز کاملا نمایان شده است.
مشخصات فنی، ابعاد تبدیلشده به واحدهای متریک و امتیاز نهایی خودرو در جدول زیر آمدهاند.
سامانهی محرکه | باتری لیتیومیونی ۱۱۳ کیلوواتساعتی | دو موتور و سامانهی تمامچرخ محرک |
قدرت | ۴۳۵ اسببخار |
گشتاور | ۸۳۴ نیوتنمتر |
ظرفیت سرنشین | ۵ نفر |
وزن خالص | ۲۵۴۲ کیلوگرم |
حجم محفظهی بار | ۷۸۲ لیتر پشت ردیف دوم | ۱۵۸۹ لیتر پشت ردیف نخست | ۹۱ لیتر در صندوق جلو |
برد تخمینی EPA | ۵۱۸ کیلومتر |
حداکثر توان شارژ سریع DC | ۴۰۰ کیلووات |
فاصلهی کف از زمین | ۱۹۱ میلیمتر در ارتفاع عادی | ۲۴۴ میلیمتر در بیشترین ارتفاع |
حداکثر ظرفیت یدککشی | ۳۵۰۰ کیلوگرم |
زاویههای ورود، شکست و خروج | ۱۸٫۶ درجه ورود | ۱۸٫۸ درجه شکست | ۱۸٫۶ درجه خروج در بیشترین ارتفاع |
شتاب صفر تا ۹۷ کیلومتربرساعت | ۴٫۵ ثانیه |
حداکثر سرعت | ۲۳۰ کیلومتربرساعت |
امتیاز | ۸٫۵ از ۱۰ |
کاین الکتریک با وجود چند رفتار عجیب و طراحی بیرونی نسبتا بیاحساس، در بخشهایی که اهمیت دارند حس یک پورشهی واقعی را ارائه میدهد. باتری توانسته شیوهی تامین نیرو را تغییر دهد، اما فرمان، تعادل، سواری و شخصیت جادهای اجازه ندادهاند میراث رانندگی اشتوتگارت قربانی برق شود.
بهنظر شما روح رانندگی پورشه ارزش پرداخت چنین قیمت سنگینی را دارد؟
