رانندگی با سه مدل استون مارتین والکری استاندارد و LM و AMR Pro؛ بهترین V12 با صدای خالص

والکری استاندارد، LM و AMR Pro برای رانندگان حرفه‌ای ساخته شدند تا با پیشرانه‌ی V12، صدای عالی، وزن بسیار پایین و مهندسی استون مارتین، تاریخ‌ساز شوند.

به سختی می‌توان خودرویی بهتر از استون مارتین والکری LM و AMR Pro برای رانندگی پیست پیدا کرد؛ اما تقاوت این خودروها برای غالب مردم مشخص نیست.

استون مارتین والکری یکی از افراطی‌ترین پروژه‌های تاریخ صنعت خودروسازی است؛ خودرویی که با همکاری مهندس مشهور فرمول یک، آدریان نیویی، توسعه پیدا کرد و مرز میان خودروهای جاده‌ای و ماشین‌های مسابقه‌ای را از بین برد. خانواده والکری تنها به یک نسخه محدود نمی‌شود و مدل‌های مختلفی از آن با اهداف متفاوت ساخته شده‌اند؛ از نسخه جاده‌ای گرفته تا AMR Pro مخصوص پیست و نسخه LM که ارتباط مستقیمی با برنامه مسابقه‌ای استون مارتین در رقابت‌های استقامت WEC و لمان دارد.

• استون مارتین ویلن و چهره‌ی شبیه موستانگ

• شش فناوری که آستون مارتین والهالا از فرمول یک گرفته است

• بهترین پیشرانه‌های ساخت کاسورث، از DFV تا موتور والکری و بوگاتی

این سه خودرو در مجموع حدود ۳۰۰۰ اسب بخار قدرت دارند و ارزش مجموعه آن‌ها حدود ۱۵ میلیون دلار برآورد می‌شود. وجه اشتراک اصلی آن‌ها نیز پیشرانه ۶.۵ لیتری V12 تنفس طبیعی است؛ موتوری که صدای خیره‌کننده، دور موتور بالا و عملکردی نزدیک به خودروهای مسابقه‌ای دارد.

سه عضو متفاوت از خانواده استون مارتین والکری

سه نسخه مورد بررسی، با وجود شباهت‌های ظاهری و فنی، برای کاربردهای متفاوتی طراحی شده‌اند. استون مارتین والکری جاده‌ای: این مدل نخستین عضو خانواده است و با قدرت ترکیبی حدود ۱۱۳۹ اسب بخار، یکی از قدرتمندترین خودروهای جاده‌ای تاریخ استون مارتین محسوب می‌شود. طراحی آیرودینامیکی آن با استفاده از سیستم آیرودینامیک فعال و کانال‌های زیر بدنه، نیروی رو به پایین قابل‌توجهی تولید می‌کند.

استون مارتین والکری AMR Pro: نسخه‌ای مخصوص پیست که برخلاف مدل جاده‌ای، برای استفاده در خیابان طراحی نشده است. پیشرانه V12 آن حدود ۱۰۰۰ اسب بخار قدرت تولید می‌کند و به دلیل محدود نبودن به بسیاری از مقررات مسابقات، آزادی عمل بیشتری در توسعه فنی داشته است.

استون مارتین والکری LM: این مدل نزدیک‌ترین نمونه مشتری‌محور به خودروی مسابقه‌ای لمانز است. والکری LM با قدرت محدودشده در حدود ۶۷۰ اسب بخار، از آیرودینامیک پیشرفته‌تر و مجموعه فنی توسعه‌یافته بر اساس تجربیات مسابقات استقامت بهره می‌برد.

تفاوت AMR Pro و LM؛ قدرت بیشتر یا آیرودینامیک بهتر؟

یکی از جذاب‌ترین بخش‌های پروژه والکری، مقایسه عملکرد AMR Pro و LM در پیست مونزا است. در نگاه اول تصور می‌شود AMR Pro به دلیل برخورداری از حدود ۱۰۰۰ اسب بخار قدرت، باید در تمام شرایط سریع‌تر باشد؛ اما واقعیت پیچیده‌تر است.

والکری LM با وجود قدرت کمتر، از آیرودینامیک پیشرفته‌تری برخوردار است. این موضوع به خودرو اجازه می‌دهد در پیچ‌ها سرعت بیشتری حفظ کند و با چسبندگی بالاتر، مسیر مسابقه را با ثبات بیشتری طی کند.

در بررسی داده‌های رانندگی، مشخص شد سرعت عبور LM از برخی پیچ‌ها به شکل محسوسی بیشتر از AMR Pro است. برای نمونه، در یکی از مقایسه‌های انجام‌شده در پیچ پارابولیکا، سرعت عبور از نقطه اوج پیچ برای LM حدود ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت و برای AMR Pro حدود ۱۳۴ کیلومتر بر ساعت ثبت شد.

به عبارت دیگر، اختلاف ۱۶ کیلومتر بر ساعتی در سرعت عبور از پیچ، اهمیت آیرودینامیک و نیروی رو به پایین را نشان می‌دهد. از طرف دیگر، AMR Pro به لطف قدرت بیشتر، در مسیرهای مستقیم می‌تواند بخشی از اختلاف ایجادشده در پیچ‌ها را جبران کند. شتاب‌گیری قدرتمند این خودرو باعث می‌شود در انتهای مستقیم‌ها سرعت بالایی به دست آورد. البته به دلیل برخورد LM با ترافیک در دور سریع خود، امکان مقایسه دقیق زمان نهایی یک دور برای این دو خودرو فراهم نشد.

چرا AMR Pro به خودروی مسابقه‌ای تبدیل نشد؟

در ابتدا قرار بود AMR Pro بخشی از برنامه مسابقه‌ای استون مارتین باشد؛ اما تغییر مقررات مسابقات استقامت باعث شد این شرکت از ورود آن به رقابت‌ها صرف‌نظر کند. با این حال، توسعه فنی خودرو متوقف نشد و نتیجه آن به تولید یک ابرخودروی اختصاصی پیست برای مشتریان منجر شد.

AMR Pro همچنان یک خودروی بسیار افراطی است. استفاده از لاستیک‌های اسلیک، پیشرانه V12 هزار اسب بخاری و سیستم‌های آیرودینامیکی بزرگ، آن را به یکی از جدی‌ترین خودروهای پیست‌محور تبدیل می‌کند. با این وجود، استون مارتین تلاش کرده است سیستم‌های کنترلی و الکترونیکی آن را به شکلی تنظیم کند که رانندگان غیرحرفه‌ای نیز بتوانند با آموزش مناسب از ظرفیت‌های خودرو استفاده کنند.

والکری LM؛ نزدیک‌ترین تجربه به پروتوتایپ لمان

والکری LM از نظر فلسفه مهندسی تفاوت مهمی با AMR Pro دارد. این خودرو بر اساس تجربیات به‌دست‌آمده از توسعه نسخه مسابقه‌ای لمانز شکل گرفته و هدف آن ارائه نزدیک‌ترین تجربه ممکن به یک هایپرکار مسابقه‌ای برای مشتریان است. اگرچه ساختار اصلی شاسی با نمونه‌های قبلی ارتباط دارد، اما تغییرات گسترده‌ای در نقاط اتصال سیستم تعلیق، ظرفیت سوخت و جزئیات فنی اعمال شده است.

به گفته مهندسان استون مارتین، بسیاری از قطعات AMR Pro مستقیماً به LM منتقل نشده‌اند. حتی شاسی نیز برای سازگاری با نیازهای مسابقات استقامت اصلاح شده است. یکی از نکات جالب درباره LM، کیفیت ساخت بدنه آن است. قطعات بدنه از فیبر کربن ساخته می‌شوند و برای آماده‌سازی و پرداخت نهایی آن‌ها نزدیک به ۱۵۰۰ ساعت زمان صرف می‌شود.

لبه‌های پنل‌ها به‌صورت دستی پرداخت می‌شوند تا کیفیت نهایی در سطح یک خودروی تولیدی لوکس باشد. این موضوع نشان می‌دهد که LM صرفاً یک ماشین مسابقه‌ای نیست، بلکه محصولی بسیار خاص برای مشتریان ثروتمند است. تولید این نسخه نیز به تنها ۱۰ دستگاه محدود شده است.

پیشرانه V12؛ قدرت کمتر، گشتاور بیشتر

یکی از جالب‌ترین تفاوت‌های فنی بین AMR Pro و LM به نحوه تنظیم پیشرانه مربوط می‌شود. هر دو خودرو از موتور ۶.۵ لیتری V12 تنفس طبیعی استفاده می‌کنند، اما تنظیمات آن‌ها متفاوت است. در AMR Pro تمرکز بیشتری بر دستیابی به قدرت نهایی بالا وجود دارد، در حالی که در LM مهندسان با کاهش دور موتور، منحنی گشتاور متفاوتی ایجاد کرده‌اند. موتور LM در حدود ۸۵۰۰ دور بر دقیقه کار می‌کند و با وجود قدرت کمتر، گشتاور بیشتری در محدوده‌های موردنیاز رانندگی مسابقه‌ای ارائه می‌دهد.

مشخصات والکری

جاده‌ای

AMR Pro

LM

این ویژگی به راننده کمک می‌کند هنگام خروج از پیچ‌های کم‌سرعت، کشش مناسب‌تری در اختیار داشته باشد. پیشرانه V12 همچنین به سیستم اگزوز بسیار کم‌محدودیت مجهز است که صدای خاص و بسیار بلندی تولید می‌کند. همین موضوع استفاده از خودرو را در برخی پیست‌ها دشوار می‌کند و استون مارتین برای آزمایش آن به پیست‌های بزرگ بین‌المللی نیاز دارد.

سیستم تعلیق، ترمز و آیرودینامیک

در والکری LM تقریباً تمام جزئیات با هدف کاهش وزن، افزایش پایداری و بهبود عملکرد در سرعت‌های بالا طراحی شده‌اند. سیستم تعلیق از ساختار پوش‌راد استفاده می‌کند و کمک‌فنرها در موقعیت‌هایی قرار گرفته‌اند که به کاهش ارتفاع مرکز جرم و بهبود عملکرد خودرو کمک می‌کنند. همچنین از کمک‌فنرهای Multimatic DSSV استفاده شده است.

سیستم ترمز کربن‌کربن نیز برای تحمل دما و فشار بسیار زیاد رانندگی مسابقه‌ای در نظر گرفته شده است. یکی دیگر از نکات قابل‌توجه، محل قرارگیری برخی اجزای سیستم ترمز است. طراحی این بخش‌ها به توزیع بهتر جرم و پایین نگه‌داشتن مرکز ثقل کمک می‌کند.

در بخش آیرودینامیک، والکری LM از کانال‌های زیر بدنه برای ایجاد اثر ونتوری استفاده می‌کند. این سیستم با مدیریت جریان هوا در زیر خودرو، نیروی رو به پایین تولید می‌کند. البته طراحی آیرودینامیکی LM باید با مقررات کلاس هایپرکار لمانز هماهنگ باشد. به همین دلیل ابعاد برخی اجزای آیرودینامیکی آن نسبت به نسخه جاده‌ای محدودتر شده است.

تجربه رانندگی؛ AMR Pro پایدارتر است یا LM؟

در تجربه رانندگی با AMR Pro، نخستین ویژگی قابل‌توجه میزان چسبندگی خودرو است. این مدل در پیچ‌ها بسیار پایدار احساس می‌شود و پس از قرارگرفتن روی خط مسابقه، با اطمینان بالایی مسیر را طی می‌کند.قدرت نزدیک به ۱۰۰۰ اسب بخاری موتور نیز باعث می‌شود شتاب‌گیری در مسیرهای مستقیم بسیار شدید باشد. با این حال، حتی رانندگان باتجربه نیز باید برای کنترل چنین قدرتی مهارت بالایی داشته باشند. در مقابل، والکری LM شخصیت متفاوتی دارد. این خودرو چابک‌تر احساس می‌شود و واکنش سریع‌تری نسبت به تغییر مسیر نشان می‌دهد.

راننده در LM بیشتر می‌تواند رفتار خودرو را در پیچ‌ها مدیریت کند و برای به‌دست‌آوردن چند دهم ثانیه زمان بهتر، از ظرفیت‌های حرکتی آن استفاده کند. در رانندگی با LM، اطلاعات زیادی از طریق فرمان و سیستم‌های کنترلی به راننده منتقل می‌شود. مدیریت نقشه موتور، سیستم ترمز و کنترل کشش در کنار سرعت بسیار بالای خودرو، تمرکز زیادی می‌طلبد.

تماشا کنید؛ سه تفسیر متفاوت از استون مارتین والکری

خانواده استون مارتین والکری نمونه‌ای کم‌نظیر از ترکیب مهندسی فرمول یک، فناوری مسابقات استقامت و طراحی خودروهای جاده‌ای است. نسخه جاده‌ای با قدرت ۱۱۳۹ اسب بخار، نقطه آغاز این خانواده محسوب می‌شود. AMR Pro با حدود ۱۰۰۰ اسب بخار قدرت، تجربه‌ای بسیار افراطی و مخصوص پیست ارائه می‌دهد و LM نیز با وجود قدرت کمتر، به لطف آیرودینامیک پیشرفته و مهندسی برگرفته از مسابقات لمانز، عملکردی متفاوت دارد.

مقایسه این سه خودرو نشان می‌دهد که در دنیای ابرخودروها، قدرت موتور تنها عامل تعیین‌کننده سرعت نیست. آیرودینامیک، توزیع وزن، سیستم تعلیق، لاستیک‌ها و هماهنگی مجموعه فنی می‌توانند حتی خودرویی با قدرت کمتر را در شرایط خاص به گزینه سریع‌تری تبدیل کنند.